TRAŽI

Žerar de Kortans

Žerar de Kortans (Pariz, 1948) vodi, po majčinoj liniji, poreklo od čuvenog napuljskog odmetnika Fra Dijavola koji se borio protiv Napoleonovih trupa i završio na vešalima, a po očevoj od markizâ Roero di Kortance, čuvene i uticajne pijemonteške aristokratske porodice, koja je, pošto se borila na strani Garibaldija, morala da napusti italiju 1893. godine i ode u izgnanstvo.

Odrastao u proleterskoj sredini na obodu Pariza, kasno je saznao za svoje plemićko poreklo - poslednji stanar porodičnog zamka, deda, taksista, nerado je govorio italijanski i o Italiji. Prve okršaje imao je Žerar de Kortans kao vrhunski sportista, trkač na 400 i 800 metara. Pesme je počeo da piše u osamnaestoj godini, posle susreta sa Bernarom Noelom i starim srpskim nadrealistom Dušanom Matićem. Bio je i glumac, igrao je Brehta u dvorištu fabrike u kojoj je radio (i često izazivao eksplozije) njegov otac, hemičar.

Počeo je da studira modernu književnost, ali je naglo odlučio da sam stvara književnost. Sedamdesetih godina prošlog veka na to su presudno uticali susreti sa velikim piscima španskog govornog područja, s kojima je prijateljevao i čije je knjige prevodio i objavljivao u ediciji Baroko koju je uređivao u izdavačkoj kući Flamarion.

Do devedesetih godina on je, dakle, pisac (pesama, radio drama, eseja), prevodilac, urednik više biblioteka, aktivista (protiv diktatura u Južnoj Americi), scenarista, saradnik radija France-culture, književni kritičar u najuglednijim francuskim listovima; išao je u Irak za vreme iračko-iranskog rata, bavio se psihoanalizom...

Devedesetih počinje sa ličnim istraživanjima skopčanim sa pisanjem i, da bi odgovorio na pitanja koja ga zaokupljaju, razgovara sa prijateljima piscima i piše njihove književne biografije: tu su Pol Oster, Horhe Semprun, Filip Soler, Ž. M. G. de Klezio. Godine 1998. Konačno počinje da raspreda porodičnu istoriju kroz niz romana (Vicekraljevi, Ciklon, Jedna soba u Torinu, Asam, Banditi): ne iz nostalgije, da bi saznao odakle potiče, nego da bi razumeo. „Moje je delo pomalo neujednačeno, raznorodno, ali povezano“, veli. U to delo ulazi više od šezdeset knjiga - dvadesetak romana, mnoštvo esejističkih dela, antologija, osam pesničkih zbirki, veliki broj knjiga prevedenih sa španskog... Njegovi romani su prevedeni na dvadesetak jezika, a on je dobitnik brojnih nagrada među kojima su Nagrada Renodo, 2002 i Nagrada za istorijski roman, 1998. Uređivao je ediciju Folio/Biografije u izdavačkoj kući Galimar, a 2009. godine odlikovan je ordenom Viteza Legije časti.

Preporučujemo
Život i pustolovine Džeka Engla Volt Vitman

U toku 1852. godine mladi Volt Vitman (1819–1892) izdržavao se radeći prozaične poslove izvođenja radova na bruklinskim građevinama, a istovremeno je zdušno radio i na svoja dva rukopisa. Jedan je docnije postao najpoznatija pesnička zbirka slobodnog stiha u američkoj istoriji, knjiga koju je zavoleo ceo svet – Vlati trave. Drugi od ta dva rukopisa, roman, tada je objavljivan pod pseudonimom, u nastavcima u književnom časopisu Dispeč...

Više o knjizi
Geopoetici uručena nagrada za "Najčitaniju knjigu stranog autora 2017."

Na današnjoj svečanosti povodom 87. rođendana "Biblioteke grada Beograda", Geopoetici je uručena nagrada za "Najčitaniju knjigu stranog autora 2017.". Na osnovu podataka prikupljenih iz mreže Biblioteka grada Beograda, knjiga koja se prošle godine najviše čitala na teritoriji Opštine Beograd bio je roman turskog književnika i nobelovca Orhana Pamuka "Žena crvene kose". Prilikom svečanog uručenja, nagradu je primio direktor i glavni urednik izdavačke kuće Geopoetika, Vladislav Bajac. Ovom prilikom, nakon što ga je Geopoetika obavestila o nagradi, Orhan Pamuk je poručio srpskim bibliotekarima: “Veoma sam srećan zbog svojih čitalaca u Srbiji i nastaviti ću da pišem misleći na njih.”

Dalje

Ogledala Žerar de Kortans @Svet proze

Godina izdanja: 2012
Cena: 814,00 din