TRAŽI

Oficirova kći Roman Milan Milišić
Godina izdanja: 2011
Format (cm): 20
Broj Strana: 348
Povez: Meki

ISBN: 978-86-6145-080-8

Cena: 913,00 din

Dvadeset godina posle smrti Milan Milišić nam se obraća izvanrednim, do sada nepoznatim književnim delom – romanom Oficirova kći. Tako žanrovski zaokružuje svoj višestruki talenat: posle temeljnog, priznatog pesnika i sjajnog esejiste, u Milišiću smo dobili i elegičnog romanopisca.

Oficirova kći je počast jeziku, pripovest o odrastanju i nerazumevanju u nekada postojećoj domovini. Sisak, Šabac, Dubrovnik... Jugoslavija pre više od pola veka ogrnuta svečanim i setnim. Roman – elegija.

Pred nama je uzvišena tuga Milana Milišića.

Vladislav Bajac

Na ovoj pozornici kreću se, spojeni isprepletanim porodičnim i društvenim vezama, gubitnici preko kojih je prešla svom nemilosrdnom težinom istorija, oficiri raznih vojski, seljaci, ribari, propali dubrovački gospari, policajci, dečaci i devojčice, sluškinje, gazdarice, popovi i komesari. Porodica Milišićeve junakinje, devojčice Katice, takva je kakvu je mogao da sklopi samo ovaj prostor i njegove nestalnosti: „Majka se posredstvom tete Nicolette dogovara sa ilegalcem u Zagrebu, otac za to vrijeme u vojsci NDH, none simpatizer Italije, djed Dragomir folksdojčer, njegov sin u njemačkoj vojsci, baka Dara pomaže četnike i komuniste i sve ostale koji naiđu, dundo Damir šverca u Dubrovniku – luda kuća!“ Oni su kao oni putnici sabijeni u teskobu starog dubrovačkog tramvaja, čija će se poslednja vožnja završiti na (ne)očekivan način, koji je i metafora zajedničke sudbine i grubog kraja detinjstva; surovog, ali ipak potrebnog, otrežnjenja.

Milan Milišić je ostavio čitaocima ovaj rukopis kao deo svog dragocenog književnog zaveštanja, ugradivši u njega istančano poznavanje i razumevanje svog mediteranskog sveta, istovremeno otvorenog ka moru i prostranstvu, ali često skučenog i zagušenog jakim emocijama, naslagama tradicije i provincijalnošću...

Milan Ristović

Milan Milišić rođen je 6. februara 1941. godine u Dubrovniku. Srednju školu završio je u rodnom gradu, a Filološki fakultet (studije svetske književnosti) u Beogradu. Poginuo je u svom stanu u Dubrovniku 5. oktobra 1991. godine.

Za života je objavio sledeće knjige: Volele su me dve sestre, skupa (Vidici, Beograd, 1970); Koga nema (Prosveta, Beograd, 1972); Zgrad (Rad-Narodna knjiga-BIGZ, Beograd, 1977); Having a Good Time (Narodna knjiga, Beograd, 1981); Mačka na smeću (BIGZ, Beograd, 1984); Tumaralo (Dubrovnik, Dubrovnik, 1985); Vrt bez dobi (KPZ, Dubrovnik, 1986); Volile su me dvije sestre skupa (Svjetlost, Sarajevo, 1989).

Dubrovačko Kazalište Marin Držić izvelo mu je 1975. godine dramsko delo Lov na bljedolikog.

Posthumno su štampane slijedeće Milišićeve knjige: Stains (Zagreb-Dubrovnik, 1993); Treperenje (Hrvatska sveučilišna naklada, Zagreb, 1994); Nastrana vrana (SIC, Beograd, 1995); Stvaranje Dubrovnika (Bosanska knjiga, Sarajevo, 1996); Treperenje (Stubovi kulture, Beograd, 1997); Mrtvo zvono (Feral Tribune, Split, 1997); Otoci (Durieux, Zagreb, 1997) i Putopisi (Bosanska knjiga, Sarajevo, 1997).

Milišić je prevodio sa engleskog jezika poeziju Teda Hjuza i Roberta Frosta, a s Meri Milišić Hobita J. R. R. Tolkiena, jednu od najpopularnijih knjiga za decu.

Ostale knjige autora

Ostale knjige iz edicije

Preporučujemo
Zločin dostojan poštovanja Abdusetar Nasir

Izuzetno popularan, ali istovremeno zabranjivan i osporavan u rodnom Iraku, Nasir je boravio deset meseci u samici zbog jedne priče („Naš gospodar kalifa“). Nijedan arapski roman i nijedan arapski pisac nisu prikazali gušenje slobode izražavanja, smrt knjige pod diktatorskim režimima, bezumni gnev modernih tirana i svu tragiku obespravljenosti čoveka i građanina u arapskom svetu onako plastično i svestrano kako je to u svojim bezbrojnim pričama učinio Nasir.

Više o knjizi
"O čemu govorim kada govorim o trčanju" među najčitanijim knjigama u srpskim knjižarama

Murakamijeva nova knjiga "O čemu govorim kada govorim o trčanju" našla se na prvim mestima top lista najčitanijih knjiga u većini srpskih knjižara. Murakami ispisuje, kako ih sam naziva, memoare o trčanju i pisanju, telu disciplini, upornosti i iskušenjima, zadovoljstvu i patnji. Nakon što je sam istrčao maratonsku stazu od Atine do Maratona, kao i desetine drugih, pa i sam ultramaraton od 100 km, autor, uprkos svim tim zadivljujućim podvizima, vrlo skromno piše o tome kakav je uticaj sport imao na njegov život i pisanje, želeći, kako ističe, da ga ljudi doživljavaju kao običnog čoveka koga mogu da sretnu na ulici.

Dalje
Najčitanije

O čemu govorim kad govorim o trčanju Haruki Murakami @Geopoetika

Hronika sumnje Vladislav Bajac @Svet proze

Lutka od Marcipana Muharem Bazdulj @Svet proze

Žena crvene kose Orhan Pamuk @Svet proze

Kraj nama poznatog sveta Erlend Lu @Svet proze

Muzej prepiske Šon Ašer @Intimna istorija

Pape Satan Aleppe Umberto Eko @Slobodni svet